OMLOOP VAN DE GLAZEN STAD.(1980.03.26)

Rene Koppert verbaast vriend en vijnand

Drie triomfen tijdens de nationale club­kampioenschappen in Dronten zijn de voortekenen geweest. Eenmaal bij de nieuwelingen en twee keer „op rij" in de juniorencategorie behaalde de jeugd van Westland Wil Vooruit-J. W. van Hagen de Nederlandse titel. Voor de grote groep wielersupporters in het Westland stond toen al vast dat de strijd om de “erfenis" van (gestopte) Leo Duyndam en (naar Brabant verhuisde) Leo van Vliet spoedig zou ontbranden. Dat de glorieperiode van het amateurfietsen in Europa's groente­tuin (waar bloemen in de kassen en warenhuizen overigens steeds meer grond veroveren) nog lang niet op een hoogte­punt was.

Westland Wil Vooruit barst van het talent. Een paar namen? Theo Hoger­vorst, die vorig seizoen “uit het niets" doordrong tot de 100 km-formatie van wegcoach Rini Wagtmans. Peter Koppert, in de voorjaarsswedstrijden van 1979 voortdurend (beste klassering en een 2e plaats in de Baronie) op de eerste rij. Gino Ammerlaan, een jaar geleden de onweerstaanbare winnaar van de Om­loop van de Glazen Stad, daarna aange­prezen als een vaste keus in de Olym­pische tijdritploeg, maar sukkelend met de gezondheid wat teruggevallen. Al reed hij zich op de winterbaan in Sportpaleis Ahoy' weer regelrecht in de Olympische baanselectie van Peter Nieuwenhuis. Waarvan ook pistier Theo v. Tol, junior nog Gerrit Solleveld (vorig seizoen niet alleen op Nederlandse wegen, maar ook in het buitenland tijdens de Dusika Ju­gend Tour en als nationaal achtervol­gingskampioen op de baan een uitblin­ker) en Rene Koppert deel uitmaken.

Blijven we, even Maaslandse wereldkam­pioen klassementsrit bij de junioren Teun van Vliet (lid overigens van de vereni­ging Barrhopoort) buiten beschouwing latend, bij die Rene Koppert. Negentien jaar pas. Een debutant bij de amateurs dus. Met een erelijst waarop 48 over­winningen prijken. Zestien daarvan be­haalde de Poeldijker (opgenomen in de paarse trein van Jan van Erp) in 1979. Dertien in de criteria en drie op “klas­siek" terrein: Land van Bartje, Noord­west-Overijssel en de Omloop van Het Zuiden.

BATAVUS ARMBAND

Op de baan capituleerde Koppert in de finale van de strijd om de nationale trui bij de achtervolgers nog voor clubgenoot Solleveld, maar in Ahoy' triomfeerde hij deze winter wel in het gevecht om de „Batavus Bracelet", de armbandstrijd waarin hij Ammerlaan en Johan Kuiken kansloos liet. Met een baanrecord (3 km) in Antwerpen bevestigde Rene vervol­gens zijn mogelijkheden op de piste. Daar liggen dit seizoen (voorlopig) ook nog de ambities van de eerstejaars stu­dent technische natuurkunde aan de TH in Delft. ,Ik wil die Olympische Spelen gewoon erg graag meemaken," legt de Westlander uit. „Ik geloof dat ik voor de wegploeg niet in aanmerking kom. Daar ontbreekt me nog de kracht voor. Maar het baanwerk zie ik wel als een tussen­fase. Ik ga dit jaar gewoon op de weg veel ervaring opdoen. Veel leren dus. En dan hoop ik me het volgend seizoen in die selectie te kunnen rijden."

De kans daarop kan - na Koppert aan het werk te hebben gezien in de Ronde van Zuid-Holland (6e) en de Omloop van de Glazen Stad - erg groot worden in­geschat. Want voor eigen publiek, op dat bekende terrein tussen het glas van de warenhuizen, zorgde Rene Koppert voor een herhaling van het succes van Gino Ammerlaan. Brracht hij de sponsor van zijn vereniging, het Centrale-Verwar­mingsbedrijf J. W. van Hagen uit Wate­ringen, tot uitbundig enthousiasme. In clubshirt spurtte Koppert immers na 140 km als eerste van een groep van 24 amateurs over de eindstreep in Naald­wijk.

Het Westlandee talent, anders zo ver­brokkeld over de diverse gastrennersver­enigingen, hield zich aan de afspraken.

Eenmaal zouden de „toppers" nog eens samen koersen voor de vereniging waar­in ze zijn opgegroeid. Niet tegen, maar met elkaar proberen een goed resultaat te bereiken. Hoe geweldig pakte dat uit! Hoe eenvoudig domineerde de groen­witte brigade de wedstrijd.

HOGERVORST

Een koers die wat rommelig begon. Met een reeks valpartijtjes, waarvan o.a. Ruud Lieverst, Jacques Vooys en Theo Peeters het slachtoffer waren. De Maas­dijk (beruchte hindernis in de Randstad, die drie maal moest worden genomen) zorgde voor de eerste schifting, waarbij juniorenkampioen Jacques Hanegraaf verrassend in de derde waaier terecht kwam, maar WWV vier pionnen in de spits had. De verschillen voorop bleven klein; bij Wateringen (na 63 km, aan het begin van de tweede „lus") waren er nog bijna vijftig renners bijeen. Het sein voor Pijnackernaar Theo Hogervorst om de „toerclub" te verlaten. Hij kreeg Ben Brouwer (Batavus) mee. Hogervorst: „Natuurlijk was het veel te vroeg om serieus aan succes te denken, maar je weet het nooit. Ik hoopte dat er een klein groepje achter ons zou komen."

Dat gebeurde niet. Zonder echt door te duwen (Hogervorst: „Brouwer deed z'n best en nam op de dijk echt goed over") bedroeg de voorsprong van de twee snel anderhalve minuut, maar de reactie bleef niet uit. Hogervorst weer: “Houden we dat gat tot aan het eind van de dijk, dan wordt het toch anders. Op die smalle wegen in de finale zien ze me dan mis­schien nooit meer terug."

De Van Erp-ploeg en Ad Wijnands be­slisten voorlopig anders. Een eerste waaier met Moons, Van der Poel, Slen­debroek, Broers, Wijnands, Van de Broek, Van Weers, IJzendoorn, Visser, Ron Snijders, maar ook met Peter en Rene Koppert streek op de vluchters neer. En langs de Gaag - met de wind in de rug - overbrugden onder aanvoering van Gino Ammerlaan, Jac. van Meer en Hans Plugers ook Henk van Dijk, Borst, Al­bert Jansen, Pim Bosch (die na een val­partij gehavend terugkwam, maar later met een lekke band alle illusies kon ver­geten), Hans van Rossem, Steyn, Van Putten, Taverne, Weber en Van de Nieu­wenhof de kloof.

Van Rossem en Borst zouden het tempo niet kunnen volhouden, al was de finale veel minder spectaculair dan die het jaar ervoor. Waar in storm en regen toen Ammerlaan op de Maasdijk alles en ieder­een uit het wiel reed, ontbrak de voor­naamste moeilijkheidsfactor van alle wedstrijden „op het vlakke", de wind, nu geheel. De plaagstootjes van weer Hoger­vorst waren tot mislukken gedoemd. Al bewees hij er wel mee dat (en coach Wagtmans bevestigde dat na afloop nog eens) hij binnen enkele weken toe is aan een „grote uitslag".

VAN DER POEL

Hogervorst kreeg Slendebroek en later ook Van de Broek en Van Putten mee. Daarna probeerde Wijnands het nog eens en vervolgens Adrie van der Poel. Maar ook de Brabantse student MTS bouw­kunde zag het zinloze van z'n aanval in. Van der Poel: „Ik was door de studie wat achterop geraakt in m'n trainingssche­ma. De laatste vier dagen heb ik keihard gewerkt om het verloren terrein terug te winnen. En het gaat nu al een stuk beter dan in de eerste weken van dit seizoen, toen ik ook in de spurt door mannen werd geklopt die ik vorig jaar niet eens zag 'staan'. Misischien ben ik nog net op tijd in vorm voor de Baronie. En dan begint het seizoen pas echt. Met als duel de Olympische Spelen. Ik heb het, dankzij de bemiddeling van Rini Wagtmans en Frans Mahn, voor elkaar om in mei ver­vroegd examen te kunnen doen. Anders was die periode precies samen gevallen met 'Moskou'."

Van der Poel dus vooraan in de eind­sprint van de grote van 24 in Naaldwijk. Met in het wiel (al kwam hij als vierde slecht uit de laatste bocht) zijn Van Erp­ploegmaat Rene Koppert. Die op 75 me­ter van de eindstreep nog „geklopt" was, maar toen (op 53x13) zo verschrikkelijk hard aanging dat het leek alsof de naast hem spurtende Van der Poel (2e) en Ba­tavus-man Peter Steyn (3e) stil stonden. Zelfs zijn supporters waren er door ver­rast. Maar de vreugde was er niet min­der om.

Het Westland heerste in eigen tuin. In de strijd om de “erfenis" wrong Rene Koppert zich in de voordeligste positie. Maar er zijn veel, erg veel kapers op de kust.BRON: HENK KRUITHOF

0

OMLOOP VAN DE GLAZEN STAD. ( 1980.03.26 )

0

Amateurs:

 

1

RenÚ Koppert

Poeldijk;

2

A. van der Poel

Hoogerheide;

3

Peter Steijn

Wierden;

4

Frank Moons

Mierlo-Hout;

5

René van IJzendoorn

Tiel;

6

van Putten

Haaften;

7

Hans Plugers

Eindhoven;

8

Ron Snijders

Zwanenburg;

9

Johnny Broers

Maartensdijk;

10

Peter Koppert

Monster;

11

René van de Broek

Dussen;

12

Henk van Weers

Den Haag;

13

Ad Wijnands

Maastricht;

14

Martin Taverne

Amsterdam;

15

Martin Visser

Amsterdam;

16

Albert Jansen

Vries;

17

Henri van de Nieuwenhof

Eindhoven;

18

Jannes Slendebroek

Geldrop;

19

Henk van Dijk

IJsselmuiden;

20

Benny Brouwer

Balkbrug;

21

Tonnie Weber

Best;

22

Theo Hogervorst

Pijnacker;

23

Jacques van Meer

Wouw;

24

Gino Ammerlaan

Maasdijk;

25

Antoon van der Steen

Bruinisse;

26

Derek Hunt

Engeland;

27

Jacques Oosterwaal

Bergen op Zoom;

28

Ad Polak

Heinkenszand;

29

Dries Klein

Ter Apel;

30

Rudy MotkÚ

Beek;